Ułatwienia w rozliczaniu VAT przy sprzedaży on-line w Unii Europejskiej

Celem regulacji jest dokonanie transpozycji art. 2 i art. 4 dyrektywy Rady (UE) 2025/516 z dnia 11 marca 2025 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących VAT w epoce cyfrowej[1], zwanej dalej „dyrektywą 2025/516”, będącej częścią tzw. pakietu ViDA. Państwa członkowskie są obowiązane implementować dyrektywę 2025/516 w zakresie rozwiązań przewidzianych w art. 2 tej dyrektywy do – 30 grudnia 2026 r., natomiast w zakresie art. 4 - do 30 czerwca 2029 r. Dyrektywa 2025/516, w jej art. 2, wprowadza rozwiązania wskazanych poniżej zagadnień problemowych, które będą obowiązywać zasadniczo ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2027 r. Dodatkowym uzupełnieniem tych rozwiązań jest art. 4 dyrektywy 2025/516 (wchodzi w życie od dnia 1 lipca 2029 r.), który uchyla, po zakończeniu okresu przejściowego, niektóre obowiązki sprawozdawcze związane z likwidowaną procedurą magazynu typu call-off stock. Z dniem 1 lipca 2021 r. w ramach tzw. pakietu VAT e-commerce wprowadzono szereg zmian w zasadach rozliczania VAT od transgranicznego handlu elektronicznego w Unii Europejskiej. Wprowadzone w 2021 roku rozwiązania, wynikające z przyjętych dyrektyw unijnych, zmniejszyły zakłócenia konkurencji, wprowadziły szereg uproszczeń w obszarze handlu elektronicznego, m.in. w zakresie rejestracji do celów VAT przedsiębiorstw prowadzących sprzedaż w różnych państwach członkowskich UE (tzw. system One Stop Shop (OSS)) oraz poprawiły współpracę administracyjną. Pozytywne efekty wprowadzonych w 2021 r. rozwiązań potwierdziły zasadność wprowadzania kolejnych usprawnień i rozszerzania zakresu stosowania systemu One Stop Shop (OSS). Z drugiej jednak strony stosowanie w praktyce wdrożonych, nowych rozwiązań ujawniło pewne problemowe zagadnienia, w tym m.in. wątpliwości interpretacyjne, wymagające legislacyjnego doprecyzowania. Zidentyfikowane i wymagające rozwiązania zagadnienia dotyczą m.in.: 1) wątpliwości, czy dostawy ułatwiane przez interfejsy elektroniczne, realizowane na terytorium Unii Europejskiej na rzecz podatnika, którego wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, objęte są tzw. reżimem uznanego dostawcy; 2) wątpliwości, czy do obliczenia przekroczenia progu sprzedaży 10 000 euro lub jego równowartości (w Polsce próg ten został określony na 42 000 zł) dla celów określenia miejsca świadczenia wlicza się wartość wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość (dalej: WSTO), dokonywanej z państw członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby (w sytuacji gdy dostawca posiada siedzibę tylko w jednym państwie członkowskim, ale dokonuje WSTO również z innych państw członkowskich, w których nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej); 3) braku jednoznacznego uregulowania, czy podatnik, który opodatkowuje WSTO i tzw. usługi TBE (tj. usługi telekomunikacyjne, nadawcze i elektroniczne) w państwie swojej siedziby (z uwagi na nieprzekroczenie progu sprzedaży 10 000 euro), może w przypadku WSTO dokonanej z państwa członkowskiego, w którym nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności, korzystać z OSS, aby rozliczyć podatek należny w państwie członkowskim konsumpcji; 4) braku jednoznacznego uregulowania momentu powstania obowiązku podatkowego dla transakcji rozliczanych w procedurach szczególnych OSS, co może prowadzić do różnic w stosowaniu przepisów w poszczególnych państwach członkowskich; 5) problemów z rejestracją na potrzeby procedury unijnej i importu, w sytuacji gdy przedsiębiorca nie posiada strony internetowej. Obowiązujące przepisy wymagają bowiem podawania informacji w tym zakresie; 6) zasadności wprowadzenia środków rozszerzających możliwość stosowania systemu OSS o kolejne transakcje i tym samym ograniczających przypadki, w których podatnicy muszą rejestrować się do celów VAT w wielu państwach członkowskich; 7) braku jednoznacznego uregulowania wyłączającego możliwość korzystania z procedury importu IOSS (Import One Stop Shop) przez drobnych podatników zwolnionych podmiotowo, co mogłoby spowodować ryzyko braku opodatkowania; 8) braku uzasadnienia do dalszego utrzymywania procedury magazynu typu call-off stock w związku z przewidzianymi do stosowania od dnia 1 lipca 2028 r. rozwiązaniami w zakresie rozliczania za pośrednictwem OSS transakcji przemieszczenia towarów własnych podatnika pomiędzy państwami członkowskimi. __________________________________ [1] Dz. Urz. UE L 516 z 25.03.2025 r.

Projekt ustawy przewiduje następujące zmiany w przepisach ustawy o VAT[2]: 1) doprecyzowanie zakresu dostaw, które uznawane są za ułatwiane przez interfejsy elektroniczne (tj. przez tzw. uznanego dostawcę) - poprzez wskazanie, że reżimem tym są objęte również dostawy realizowane na terytorium Unii Europejskiej na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 9 ustawy o VAT; 2) doprecyzowanie zasad obliczania przekroczenia progu sprzedaży w wysokości 10 000 euro (w Polsce próg ten wynosi 42 000 zł) na potrzeby ustalenia miejsca opodatkowania WSTO i usług TBE, w taki sposób, aby przy obliczaniu przekroczenia tego progu uwzględniano wyłącznie WSTO, jeżeli towary są dostarczane z państwa członkowskiego, w którym podatnik ma siedzibę, a nie WSTO dokonywaną z magazynu usytuowanego w innym państwie członkowskim, nietworzącego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej; 3) wprowadzenie reguły, że w przypadku podatnika, który nie przekroczył progu sprzedaży 10 000 euro wybór miejsca opodatkowania usług TBE i WSTO w państwie konsumpcji uznaje się za dokonany przez każdy podmiot zarejestrowany do procedury unijnej OSS. Taka zasada pozwoli uniknąć nieporozumień co do współzależności między zasadami dotyczącymi miejsca świadczenia a procedurą unijną OSS. Procedura unijna ma zastosowanie do wszystkich dostaw towarów i usług objętych tą procedurą, dokonywanych przez podatnika na terytorium UE. Oznacza to, że jeżeli podatnik zdecyduje się na korzystanie z systemu OSS, powinien wówczas korzystać z niego w odniesieniu do wszystkich WSTO i usług, nawet tych spełniających warunki do opodatkowania ich w państwie siedziby sprzedawcy; 4) jednoznaczne uregulowanie momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług rozliczanych w ramach unijnej i nieunijnej procedury OSS; 5) likwidację obowiązku podawania stron internetowych w zgłoszeniu na potrzeby procedury nieunijnej OSS i importu (IOSS), co pozwoli uniknąć bieżących problemów, których przedsiębiorcy doświadczają przy rejestracji; 6) rozszerzenie stosowania procedury unijnej OSS na dostawy B2C gazu ziemnego, energii elektrycznej lub energii cieplnej lub chłodniczej, poprzez uznanie ich za WSTO; 7) wyłączenie drobnych podatników zwolnionych podmiotowo z katalogu podmiotów, które mogą rozliczać sprzedaż na odległość towarów importowanych w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej równowartości 150 euro w procedurze importu IOSS; 8) uchylenie przepisów dotyczących procedury magazynu typu call-off stock z uwagi na wprowadzenie z dniem 1 lipca 2028 r. uproszczonej procedury szczególnej OSS obejmującej transgraniczne przemieszczanie towarów własnych (tzw. procedura TOOG), które jest obecnie objęte procedurą magazynu typu call-off stock. ______________________________ [2] Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 poz. 775, z późn. zm.).