Ochrona danych świadków i ulepszenia w postępowaniach karnych

Celem projektu jest wyeliminowanie mankamentów regulacji ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 46 i 304), dalej jako „k.p.k.”, dostrzeżonych w praktyce ich stosowania.

Planowane rozwiązania przewidują: 1. rozszerzenie zakresu danych osobowych odbieranych w trakcie przesłuchania od świadka (numer PESEL, nazwa i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość, nazwa organu wydającego dokument, numer telefonu, adres poczty elektronicznej) oraz ochronę tych danych, w zakresie dotychczas niewskazanym, poprzez zamieszczanie w załączniku do protokołu przechowywanym w załączniku adresowym do akt sprawy (art. 191 § 1 k.p.k. i art. 148a § 1 k.p.k.) Ustalenie tych danych ma istotne znaczenie dla sprawności przebiegu postępowania karnego, w tym realizacji poszczególnych czynności procesowych, w toku których niezbędna jest identyfikacja osoby, której dana czynność ma dotyczyć lub, której dane, czy dokumenty są przedmiotem tej czynności; 2. uchylenie regulacji dotyczących wykorzystywania w toku procesu karnego urządzeń technicznych typu faks w związku z wycofywaniem się z ich użytkowania wobec braku posiadania przez tego typu urządzenia właściwych mechanizmów bezpieczeństwa (art. 81a § 3 pkt 1 k.p.k., art. 119 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 132 § 3 k.p.k., art. 299a § 2 k.p.k., art. 332 § 1 pkt 1 k.p.k. , art. 333 § 3 k.p.k., art. 589y § 1 k.p.k. i art. 607c § 1 pkt 1 k.p.k.); 3. usunięcie deficytu związanego z niedookreślonością organu, o którym mowa w przepisie art. 557 § 2 k.p.k. – uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa z roszczeniami regresowymi wobec osób, które swoim bezprawnym działaniem spowodowały niesłuszne skazanie, zastosowanie środka zabezpieczającego, niewątpliwe niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie. Wobec istniejących wątpliwości w tym zakresie proponuje się jednoznaczne wskazanie, że będzie nim podmiot, który wypłacił odszkodowanie lub zadośćuczynienie za krzywdę. Powyższe nie tylko zdecentralizuje uprawnienie regresowe z art. 557 § 2 k.p.k. na różne podmioty, ale także je urzeczywistni, albowiem, co oczywiste, to właśnie podmiot, który za bezprawne działanie swojego pracownika wypłacił odszkodowanie/zadośćuczynienie, posiada nie tylko wszystkie niezbędne dowody w tym zakresie, ale i największą wiedzę w sprawie; 4. nowelizację art. 192a § 1 k.p.k. poprzez użycie w miejsce sformułowania „odciski daktyloskopijne” zgodnego z przyjętą w nauce terminologią z zakresu kryminalistyki i biometrii sformułowania „odciski linii papilarnych”. Nadto, również zgodnie z przyjętą praktyką legislacyjną w innych aktach prawnych, jako właściwy termin odnoszący się do pobierania danych biometrycznych w postaci wzorów linii papilarnych przyjmuje się określenie: „odciski linii papilarnych”. Mając na uwadze, że objęte projektem regulacje dotyczą m.in. art. 119 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 148a § 1, 3 i 4 k.p.k. oraz art. 333§ 3 zdanie drugie k.p.k., które zostały znowelizowane na mocy art. 82 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), jednakże pozostają w okresie vacatio legis do dnia 1 października 2029 r., zasadnym jest dokonanie stosownych zmian również w tym akcie prawnym. Proponuje się nadto, w celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości w zakresie obowiązywania wprowadzanych regulacji z art. 557 § 2 k.p.k. przepis przejściowy, zgodnie z którym do postępowań dotyczących roszczeń, o których mowa w art. 557 § 1 ustawy zmienianej w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.