Wyższy limit zwolnienia z podatku przy sprzedaży rzeczy ruchomych

Opłaty miejscowa i uzdrowiskowa

Obecnie opłaty miejscowa i uzdrowiskowa są pobierane od osób fizycznych, które przebywają w miejscowości dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, a w przypadku opłaty uzdrowiskowej - także w celach zdrowotnych. Projektowana regulacja ma na celu umożliwienie pobierania tych opłat w związku z przebywaniem osób fizycznych w miejscowościach na terenie gmin, które wprowadziły takie opłaty, korzystających z usług hotelarskich w rozumieniu odrębnych przepisów. Obecnie opłat nie pobiera się od osób niewidomych i ich przewodników. W projekcie proponuje się zapewnienie jednakowego traktowania pod tym względem osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Projekt przewiduje także zastąpienie nieefektywnego rozwiązania w postaci poboru opłat miejscowej oraz uzdrowiskowej przez inkasenta ich obligatoryjnym poborem przez płatnika, a także wprowadzenie kryteriów różnicowania tych opłat.

Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC)

Stawka PCC w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych wynosi 2%. Oznacza to, że przy podstawie opodatkowania nieznacznie przekraczającej 1000 zł koszty rozliczenia podatku przez podatnika (koszt przesyłki pocztowej oraz przelewu), a także koszty postępowań podatkowych w przypadku nieuiszczenia podatku (koszt przesyłki oraz koszty osobowe), zbliżają się bądź przewyższają kwotę należnego podatku. Konieczność egzekwowania podatku od umów o niskiej wartości ich przedmiotu generuje po stronie organów egzekucyjnych koszty przewyższające kwotę podatku, co czyni go nieefektywnym fiskalnie. Projektowana ustawa ma charakter deregulacyjny i dąży do zwiększenia przejrzystości systemu podatkowego, jak również będzie stanowić realizację projektowanego rządowego „Programu regulacyjnego na lata 2026-2028”, w części dotyczącej zmniejszania obciążeń administracyjnych.

Opłaty miejscowa i uzdrowiskowa

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707), (dalej: „UPOL”) opłata miejscowa pobierana jest od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach: 1. posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach, 2. znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony uzdrowiskowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1135) - za każdą rozpoczętą dobę pobytu. Na podstawie art. 17 ust. 1a UPOL opłatę uzdrowiskową pobiera się od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - za każdą rozpoczętą dobę pobytu. Proponuje się umożliwienie nałożenia tych opłat niezależnie od celów pobytu, które nie powinny być uznane za determinujące zasadność pobierania tych opłat od osób przebywających w miejscowościach posiadających określone walory, w tym klimatyczne i krajobrazowe i korzystających z bazy noclegowej. Proponuje się zatem powiązanie tych opłat z korzystaniem z usług hotelarskich, przy ograniczeniu poboru opłaty do pobytu nieprzekraczającego 30 kolejnych dni. Rozwiązanie to zapobiegnie m.in. nałożeniu opłat na osoby przebywające w tych miejscowościach w związku z wykonywaniem pracy, w tym sezonowej. Opłata miejscowa i uzdrowiskowa mają charakter fakultatywny, tzn. o ich wprowadzeniu w danej miejscowości i o wysokości stawek decyduje rada gminy. Rada gminy jest uprawniona do różnicowania stawek tych opłat, jednak przepisy UPOL nie precyzują kryteriów tego różnicowania. Z tych względów w UPOL zostaną wprowadzone ustawowe kryteria różnicowania opłaty miejscowej i uzdrowiskowej, takie jak: długość pobytu, sezon pobytu, kategoria obiektu. Zgodnie z art. 17 ust 2 pkt 3 UPOL opłat: miejscowej oraz uzdrowiskowej nie pobiera się od osób niewidomych i ich przewodników. Taki zakres zwolnienia, ograniczony jedynie do osób niewidomych jest niewystarczający z punktu widzenia wspierania aktywności osób z niepełnosprawnością w stopniu znacznym oraz równego ich traktowania. Proponuje się więc objęcie zwolnieniem z opłaty miejscowej i uzdrowiskowej osób z niepełnoprawnościami w stopniu znacznym oraz towarzyszących im asystentów. Zgodnie z art. 19 pkt. 2 UPOL rada gminy może zarządzić pobór opłaty miejscowej i uzdrowiskowej w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso. Z uwagi na ograniczenie odpowiedzialności inkasenta wyłącznie do opłat pobranych a niewpłaconych organowi podatkowemu, jak i z uwagi na często zmieniający się krąg inkasentów, co wymaga każdorazowego podjęcia uchwały rady gminy określającej imiennie osoby inkasentów, rozwiązanie to jest nieefektywne. Proponuje się zastąpienie poboru opłat w drodze inkasa obowiązkiem poboru opłat przez płatników, który nałożony będzie na podmioty świadczące usługi hotelarskie, co przyczyni się do uszczelnienia systemu poboru tych opłat.

Podatek od czynności cywilnoprawnych

Zgodnie z art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 295 oraz z 2025 r. poz. 680 i 1556), zwalnia się od PCC sprzedaż rzeczy ruchomych, jeżeli podstawa opodatkowania nie przekracza 1000 zł. Ustawa weszła w życie 1 stycznia 2001 roku i podstawa opodatkowania (wartość rynkowa rzeczy) uprawniająca do zwolnienia od PCC umowy sprzedaży nie była od tego czasu zmieniania. Celem zwolnienia od PCC sprzedaży rzeczy ruchomych, jeżeli podstawa opodatkowania nie przekracza 1000 zł, jest nieobejmowanie podatkiem zakupów o relatywnie niewielkiej wartości, dokonywanych przez osoby prywatne. Stawka PCC w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych wynosi 2%. Oznacza to, że przy podstawie opodatkowania nieznacznie przekraczającej 1000 zł koszty rozliczenia podatku przez podatnika (koszt przesyłki pocztowej oraz przelewu), a także koszty postępowań podatkowych w przypadku nieuiszczenia podatku (koszt przesyłki oraz koszty osobowe), zbliżają się bądź mogą przewyższać kwotę należnego podatku. Konieczność egzekwowania podatku od umów o niskiej wartości ich przedmiotu generuje po stronie organów egzekucyjnych koszty przewyższające kwotę podatku, co czyni go nieefektywnym fiskalnie. W celu urealnienia kwoty zwolnienia proponuje się podniesienie limitu zwolnienia sprzedaży rzeczy ruchomych z 1000 zł do 3000 zł, co pozytywnie wpłynie na uwolnienie od podatku drobnego obrotu nieprofesjonalnego. Zaproponowane w projekcie podniesienie limitu zwolnienia sprzedaży rzeczy ruchomych od PCC do 3000 zł jest efektem skalibrowania tej „niewielkiej” wartości przyjmowanej przy zwolnieniu z PCC umów sprzedaży, z uwzględnieniem skumulowanego wzrostu cen, które od 2001 r. wzrosły o blisko 111%, oraz wzrostu siły nabywczej obywateli, wyrażającego się we wzroście przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej o 297%.